အစိုးရက စုစည်းဆိုပြီးတစ်ရွာလုံးရွေ့ခိုင်းတော့ မတတ်နိုင်လို့နေနေရတာပါ။ ကျွန်မတို့က ဒီတာမိုးညှဲရွာမှာ စားဝတ်နေရေးအတွက် ဘာလုပ်ငန်းမှမလုပ်တတ်ပါဘူး။ ဒီမှာက ကျွန်မတို့ပိုင်တဲ့ လယ်ယာတွေကအစ ဘာတစ်ခုမှမရှိလို့ပါ။ အဲဒါကြောင့် စားဝတ်နေရေးကအစ အရာအားလုံးအတွက်၊ ကျွန်မတို့ဟိုပုန်ရွာမှာပဲ လုပ်ကိုင်ရှာဖွေပြီး အသက်မွေးကြရတာပါ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဝမ်းစာအတွက်သွားတဲ့အချိန်မှာဖြစ်သွားလို့ပါ။ အဲဒီနေ့ ၁၃.၂.၂၀၁၈ ရက်နေ့မှာ ကျွန်မတို့တစ်ရွာလုံး ဟိုပုန်ရွာမှာ တစ်ရွာလုံးအတွက်ဆုတောင်းပွဲလုပ်ကြတယ်။ နောက်နေ့ ၁၄ ရက်နေ့ဆိုရင် တာမိုးညှဲစျေးနေ့ဖြစ်တယ်။ အဲဒါနဲ့ ကျွန်မတို့လင်မယားက ဆုတောင်းပွဲပြီးလို့ နောက်နေ့စျေးမှာ သွားရောင်းလို့အောင် ငှက်ပျောအူသွားခုတ်ယူကြတယ်။ ဟိုပုန်ရွာသားတွေက ပြန်နှင့်ကြပါပြီ၊ ကျွန်မတို့လင်မယားနှစ်ယောက်တည်း ကျွန်မယောက်ျားက လမ်းရဲ့အပေါ်ဘက်၊ ကျွန်မက လမ်းရဲ့အောက်ဘက်မှာ ငှက်ပျောအူခုတ်နေချိန် မိုင်းပေါက်ကွဲသံကြားလိုက်တယ်။ ခဏကြာတော့ ကျွန်မယောက်ျားက “မိန်းမရေ၊ ငါ့ဆီလာပါအုံး” ဆိုပြီးအော်ခေါ်လိုက်လို့ သွားကြည့်တော့ ကျွန်မယောက်ျားမှာ ခြေထောက်မပါတော့ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံးသွေးတွေနဲ့ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲလိုတွေ့လိုက်တော့ ကျွန်မအရမ်းဝမ်းနည်းပြီး အားငယ်တာနဲ့ ခဏတော့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ အော်ပဲအော်ငိုနေတာပေါ့။ ပြီးတော့မှ အရင်ပြန်နှင့်ပြီး ဟိုပုန်ရွာသားတွေကို ပြန်သွားခေါ်ပြီး တာမိုးညှဲဆေးရုံကို ထမ်းခေါ်လာခဲ့တယ်။ တာမိုးညှဲဆေးရုံရောက်တော့ ဆေးရုံက ဆေးတွေမစုံ ပစ္စည်းတွေမစုံလို့ ကုလို့မရနိုင်ဘူးပြောတော့ ပိုအားငယ်လာတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မယောက်ျားကို အားပေးစကားပြောရင်း မူဆယ်ဆေးရုံမှာ ကုလို့ရတယ်ဆိုလို့ ကားစီစဥ်ပြီး သွားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ကျွန်မယောက်ျားက “မိန်းမရေ ငါမခံနိုင်တော့ဘူး” ဆိုပြီး ကားပေါ်မှာပဲ အသက်ဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။

ချိုးဖောက်ခံရသူ၏ဇနီးပြောပြချက်